M’n backpack staat klaar in de gang. Voor het eerst in m’n leven is het me gelukt om écht alleen het noodzakelijke mee te nemen. Toch roep ik nog even naar m’n vriend: “Moeten we eigenlijk nog een regenpak mee?!” Hij antwoordt dat we daar wel een paraplu kopen, mocht het nodig zijn. Hij heeft ook gelijk: we gaan naar Italië, hoe groot is nu de kans dat het gaat regenen? Liet ik me toch bijna nog even meeslepen in m’n, stiekem toch wel aanwezige, controledrang.

Eenmaal onderweg naar het vliegveld lees ik een artikel in de Flow. Over dat we zoveel verwachtingen hebben als we op vakantie gaan. Dat we ons vakantieadres thuis al helemaal gevisualiseerd hebben en dat het dan zo tegen kan vallen. Visualisaties over jij en je vriend, twee weken lang vrolijk en blij en de teleurstelling als blijkt dat je ook op vakantie chagrijnig kan zijn. Terwijl ik het lees merk ik dat ik zelf eigenlijk bijna verwachtingsloos op vakantie ga. Of misschien is dat niet het juiste woord: ik verwacht een hele fijne vakantie te gaan hebben, maar over de details heb ik amper nagedacht.

Een beetje spannend vind ik het wel. De vrijheid van het backpacken heeft me altijd aangetrokken, maar ik heb het nog nooit gedaan. Zal ik het wel aankunnen? Ik krijg soms al last van van m’n rug als ik een schoudertas draag met alleen maar een flesje water en een boterham erin. We hebben alleen een vliegticket en ons eerste adresje in Rome geboekt. De rest staat nog open en plannen we ter plekke. Kan ik wel tegen die onzekerheid? Belanden we straks niet op straat, omdat we nergens een slaapplek kunnen vinden?

Toch ga ik vrijwel zonder angst weg. Ik heb er vooral heel veel zin in. Zin in het avontuur, in alles wat we gaan beleven, de verhalen waarmee we thuis zullen komen. Ik weet zeker dat het goed gaat komen. Dat ik altijd op m’n vriend kan bouwen. Dat wat er ook gebeurd, we er zeker weten samen een oplossing voor zullen verzinnen. Ik ga op reis in vertrouwen. En terwijl ik dit zo opschrijf, besef ik me hoeveel ik toch gegroeid ben het afgelopen jaar. Hoe m’n angsten vervaagd zijn en hoe ik nu zoveel vertrouwen voel.