Een beetje zenuwachtig en onwennig sta ik daar dan: bij de receptie van mijn nieuwe tijdelijke baan om te wachten tot ik mijn pasje krijg. Dat pasje dat ik twee jaar geleden zó graag gewild had. Maar als ik na een lange dag weer thuis ben, heb ik een vreemd gevoel. Dit was twee jaar geleden mijn droombaan en nu was het éindelijk gelukt. Waarom voel ik me dan niet blij en euforisch?

Jong, slim, net afgestudeerd en alles leek mogelijk te zijn. Maar waar kies je dan voor? Ik solliciteerde op banen die bij mijn studie maatschappelijke bestuurskunde pasten. Daar was ik tenslotte voor opgeleid en dat gaf dan gelijk een goed verhaal tijdens een sollicitatiegesprek. Maar achteraf gezien heb ik dat gesprek nooit overtuigend kunnen voeren.

Ik wist dat ik intelligent genoeg was voor de functies waar ik op schreef, ik wist dat die functies mij de kans gaven om iets met mijn maatschappelijke betrokkenheid te doen en ik wist dat mijn cv aansloot bij de vacaturetekst. Maar verder had ik gewoon geen idee. Ik was onzeker, had achteraf gezien stiekem al het gevoel dat ik niet helemaal in die bestuurlijke wereld zou passen, maar dat wist ik ook niet zeker want ik had nooit in zo’n omgeving gewerkt.

Toch ging ik ervoor. En man, wat baalde ik toen ik na drie rondes, inclusief IQ-testen, psychologische testen en rollenspellen, werd afgewezen voor die functie die ik zó graag wilde (of dacht te willen 😉 ). En op dat moment nam ik een drastisch besluit. Ik besloot dat ik ging stoppen met solliciteren, omdat ik er alleen maar doodongelukkig van werd. Vanaf dat moment koos ik ervoor om te gaan voor de dingen die op m’n pad kwamen. Dan maar geen baan van 2500 euro per maand, maar ook die sollicitatiestress niet meer.

Wat volgde was een grote ontdekkingstocht. Een tocht die soms héél erg zeer deed, maar die ik voor geen goud had willen missen. Want juist door alles even helemaal los te laten, ontdekte ik mijn passie voor schrijven. Ik had nooit verwacht dat ik nu journaliste en schrijfster zou zijn. En al helemaal niet dat ik dit soort persoonlijke columns zou publiceren. Deze passie, die had ik nooit gevonden als ik maar door was blijven gaan met mezelf in dat hokje te duwen van bestuurskundige.

En nu, twee jaar later, loop ik rond in dat gebouw waar ik toen zo graag rond had willen lopen. En ik voel meteen: ik hoor hier niet. De droom die ik ooit had, of eigenlijk dacht te hebben, die is er niet meer. En dat geeft helemaal niets: je hoeft je niet vast te houden aan je dromen, je hoeft alleen maar mee te varen.